Geen bloed, wel zweet, geen tranen.

“Even 7000 kilometer fietsen”, kopte Dagblad de Limburger op 9 februari 2012 boven een artikel over mijn toen nog aanstaande fietsreis, die ik ondertussen op 1 april ben begonnen. In de afgelopen week heb ik vaak aan deze krantenkop moeten denken. De luchtigheid die er in doorklinkt was de afgelopen week ver te zoeken. Zo ontspannen als ik de eerste dagen kon fietsen door de Maasvallei in Nederlands en Belgisch Limburg, zo hard zwoegen moest ik vanaf  Charleville Mézières tot aan de Bron van de Maas.

Van mijn vertrek heb ik genoten; het was een kort, gezellig samenzijn met vrienden, familie, buren, collega’s en een gedenkwaardig uitzwaaimoment. Het loslaten blijkt een geleidelijk proces, want van deze en gene kreeg ik kleine dingen mee voor onderweg. Een aantal daarvan heb ik niet meer; de ballonnen van Bertien werden steeds kleiner en ergens voorbij Dinant heb ik de plakkerige leeggelopen geel en oranje rubbertjes gelaten tot waar ze zijn meegegaan, de zuurtjes van Anneke heb ik op gesabbeld op momenten dat ik iets verfrissends kon gebruiken, het door een boeddhistische monnik geknoopte sleutelhangertje van Mariken ben ik afgelopen woensdag kwijtgeraakt met andere verloren spullen. Maar een aantal dingen heb ik nog; de dropjes van Susan, het geluksolifantje aan mijn stuur, de mooie kaart en het handgemaakte schriftje van Anneke, de envelop met brief van Herman die ik op 22 april mag openen, het flesje Sekt van Martin die ik bij 1000 kilometer mag leegdrinken, de Weleda douchecrèmes van Desi, de vergeten toiletrol die Gerard en Henriëtte me in Horn overhandigden.

Het was ook een geleidelijk proces omdat een paar mensen mij vergezelden in het begin van mijn tocht: Anneke arrangeerde de boel zo dat ze lekker lang over het afscheid kon doen; we hebben in Blerick nog samen kunnen genieten van een kop cappuccino op een terras langs de Maas. Bij Jos en Mariken in België heb ik geslapen. Herman kwam ik tegen in de vorm van zijn in steen vereeuwigd gedicht in een weitje langs de Maas bij Maaseik. Irma heeft als hekkensluiter vanaf Maastricht tot aan Namur met me mee gefietst.

Vanaf Namur ben ik echt alleen onderweg en aan mezelf en de Goden overgeleverd. En het is alsof de Goden me vanaf die dag op de proef stellen. Het weer is slecht, het is koud, het regent en het waait voortdurend heel erg hard. In de omgeving van Verdun heb ik mijn eigen slag geleverd. Niets in vergelijking met de slag bij Verdun die hier  heeft plaatsgevonden en naar schatting meer dan 700.000 doden, gewonden en vermisten eiste en waarvan de sporen nog zichtbaar zijn in het landschap. Voor mij persoonlijk was hier fietsen een echte beproeving. Omdat het in Broekhuizenvorst ook zo kan waaien in het Maasdal, dacht ik dat dit een bekend weerbeeld zou zijn in Noord-Frankrijk. Niets blijkt minder waar. Bewoners van de streek vertelden me dat dit een extreem voorjaar is, met venijnige winden zoals ze in tien jaar niet hebben meegemaakt

Na tegenwind kreeg ik een extra tegenslag te verwerken door het kwijtraken van spullen: de GPS van mijn broer, de extra reisaccu gekregen van collega’s, de laders voor de diverse apparaten, mijn zakmes, de sleutels aan de handgeknoopte sleutelhanger, reservesleutels, de Kipling tas. Ik droeg deze op mijn lichaam om ze niet te verliezen. Hoe krampachtiger een mens wil vasthouden, hoe makkelijker hij dreigt te verliezen. De vertwijfeling sloeg toe. Maar direct daarna kwam de daadkracht. Ik leerde me zelf weer kennen zoals toen mijn huis van boven tot onder volledig nat was na het breken van het vat van de verwarming. Niet in paniek raken, kalm blijven en nadenken wat te doen. Ik ben op tijd naar bed gegaan, heb een goede nachtrust genoten. De volgende dag  ben ik 10 kilometers terug gefietst naar Vaucouleurs om een verklaring te vragen bij de politie. Pas na vasthoudend aandringen was de agente bereid die te gaan maken: met pen en papier! Haar vriendin stond op de achtergrond ongeduldig te balen van dit verloren moment van gezelligheid onder diensttijd. Ik ging zegevierend weg en heb een heerlijke éclair gekocht om me zelf te verwennen. Bij terugkomst vroeg Mme Noisette of ik goed geslapen had. Toen ik zei “Oui” schreeuwde ze bijna “OUI???” . Daarna zei ze met een glimlach: “Vous voulez une aventure, vous avez une aventure!”. En zo is het!

En zo ben ik onderweg. Vrijdag de 13e april was mijn geluksdag: het weer was heerlijk, het landschap was lieflijk, ik heb veelal rustige weggetjes kunnen fietsen en heb de nacht onverwachts kunnen doorbrengen bij Hervé en Elisabeth, hij huisarts en zij een leuke, levendige, charmante vrouw van 50 jaar met zes kinderen op de teller (tja, zo drukt een fietsende persoon zich uit). Ze wonen in een prachtig, met veel sfeer ingericht huis. Daar heb ik even goed van genoten: een fijne douche, een heerlijk diner, een goed ontbijt en een leuk contact met Elisabeth. Bij mijn vertrek zei ze zoiets als : “C’était une cadeau pour tous nos deux!”.

En zo was het.

Steun mijn actie en doneer t.b.v. een Jeugdcultuurfonds in Noord Limburg

Stort op rek.nr. 577934015 van het Jeugdcultuurfonds. Let op:onder vermelding van Ineke fietst

Deze gelden komen rechtstreeks ten goede aan kinderen uit Noord Limburg.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

23 reacties op Geen bloed, wel zweet, geen tranen.

  1. Anita Meuwissen zegt:

    ha die Ineke, wat vind ik jouw actie stoer! ik volg je mooie tocht en bewonder je levenslust!! veel Plezier en Gezond weer terug. groetjes van Anita, JB Venlo

  2. Marian Janssen zegt:

    Ha Ine,
    Hoe is het met je? Als ik je volg dan bedenk ik me dat het mooie van ouder worden meer vrije tijd is. Daarmee kan je dan zo’n geweldige trip ondernemen zoals jij doet. Je inspireert me en in gedcahten fiets ik een stukje mee. Goede reis!!!

    • inekefietst zegt:

      Met inspiratie en in gedachten meefietsen begint zo’n trip. Hou vast! Soms gaat die goed, soms gaat die beter, al weer een kilometer! Groetjes aan iedereen in Venlo.

  3. Marjot zegt:

    hoi Ine
    Heb je foto’s gezien, prachtig mooi! Je zou zo niet zeggen dat het weer zo slecht is. Maar ik heb de zon voor je besteld, dat heb je wel verdiend! Respect meid!
    groetjes MarjoT

    • inekefietst zegt:

      Ha Marjo, ik ben nu in Arles en de zon begint al een beetje te schijnen. Jouw bestelling is aangekomen dus. Hé, pechvogel, ik hoorde gisteren van Anneke van je gebroken arm. Heb je het berichtje naar mij met links zitten typen? Doe het rustig aan, laat je lekker in de watten leggen en zorg voor goed herstel! groetjes,

      Ine

      • MarjoT zegt:

        Ach Ine, je kunt links meer dan je denkt hoor. Maar ik ben nu extra jaloers op jou, want fietsen kan ik nu wel vergeten de komende weken.

  4. Ha Ine,eindelijk heb ik je gevonden en ondertussen zit je al ergens in zuid-frankrijk zo hoorde ik van Marlijn die hier vandaag even was voor d’r studie . veel fiets plezier en je zult je pet wel op hebben daar in t zuiden. Je hebt Mooie foto’s en verhalen.
    knuf Desi

    • inekefietst zegt:

      Ha Dees, Lyon is nog niet echt Zuid-Frankrijk, maar het is al wel heel zuidelijk en fantastisch hier. Behalve het weer dan. Maar dat gaat de goed kant op. Doeg Dees, ook een knuffel voor jou!

  5. chris lensen zegt:

    Hallo Ineke.
    De tour die je bent gestart staat op intranet van BJZ.
    We zullen vanuit Limburg blazen zodat je wint in de rug hebt.
    Priam initiatief. Volhouden.
    Groetjes Chris Lensen
    collega uit Maastricht

  6. Ricky zegt:

    Hoi Ineke! Met plezier heb ik je onderhoudend verslag gelezen. Volg je graag!!

  7. Fred v.d. Bogaard zegt:

    Dag Ine, ik volg je met veel respect voor je durf en de kracht die je weet op te brengen. Veel sterkte de komende etappe. Groet Fred v.d. Bogaard

  8. Chris zegt:

    Respect Ine! De eerste grote tegenslagen zo goed verwerkt. Mijn vertrouwen in het slagen van je tocht groeit met de dag. Ik zie al uit naar je volgende verslag. Wat een avonturierster!

  9. Ha die Ineke, je kunt niet alleen geweldig fietsen maar ook nog eens prachtig schrijven. Het lijkt erop alsof je nu al genoeg avonturen hebt beleefd. Dapper! Ik kruis mijn vingers en hoop dat het lentezonnetje en een zacht briesje je de komende tijd een duwtje in de rug geeft.

    Zet ‘em op!

    Marion

    • inekefietst zegt:

      Hoi Marion, een leuke reactie, dank je. Ik hoop dat de lezers zoveel plezier beleven aan mijn verhalen dat ze bereid zijn een donatie te doen voor een Jeugdcultuurfonds in Noord Limburg. Ik zie mijn actie zoals de Maas: eerst heb je la Source/de bron en die groeit uit tot een grote leven en plezier gevende Maas. Hoop dat mijn potje ook beetje bij beetje groeit tot iets moois waar we iets mee kunnen in Noord Limburg! Elke euro telt!

  10. Anne Walhout zegt:

    zo hoort t 13-04 is al vele jaren mijn gelukks dag hoop voor jouw dat er nog veel van die fijne dagen mogen volgen. gr Anne

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s