Niet naar Santiago

Op maandag 7 mei 2012, vandaag precies een maand geleden, wordt Frankrijk wakker met een nieuwe president. De socialist Hollande heeft gewonnen van de zittende president Sarkozy. Diezelfde ochtend word ik wakker in Moissac in de wetenschap dat ik in een nieuwe fase van mijn fietsreis ben beland. Ik bevind me op de Camino de Santiago.  Dat vraagt om een heroriëntatie, dus besluit ik om die dag in Moissac te blijven en meer te weten te komen over deze route. Vanaf de camping fiets ik nietsvermoedend naar het Office du Tourisme, zoals ik dat tijdens mijn fietsreis regelmatig heb gedaan. Het bleek namelijk een goede methode om me te focussen op de kilometers die voor me liggen, kaarten met mogelijke routes te vragen, advies te krijgen over verschillende opties. Daar waar in de andere Offices du Tourisme vele wegen open lagen, bleek er bij dit bureau maar één weg te zijn die je kon volgen: de Camino.  Keuze te over aan routebeschrijvingen, kaarten, ansichtkaarten, souvenirs, Jacobschelpen, wandelstokken, petten. Alles is vooral afgestemd op deze route. En natuurlijk nog de Credential del Peregrino: de stempelkaart die je onderweg recht geeft op de goedkope overnachtingsmogelijkheden in de herbergen voor de pelgrims. Allemaal bedoeld ter ondersteuning om die ene weg te gaan. Binnen en buiten het bureau vele wandelaars bepakt met rugzakken. Sommigen al dagen of soms weken onderweg, anderen die in Moissac hun Camino beginnen. Ik ben in een andere wereld beland, dat wordt me hier duidelijk.

De volgende dag tijdens mijn eerste kilometers op de Camino wordt dit bevestigd. Aanvankelijk gaat de route nog langs het Canal-de-Garonne, het kanaal waar ik vanaf Toulouse tot aan Moissac in bijna eenzaamheid heb kunnen genieten van de rust. Het pad langs het kanaal waarop ik vanaf Moissac fiets is smal. Regelmatig moet ik afremmen, bellen of anderszins een seintje geven aan de wandelende pelgrims die voor me lopen dat ik hen wil passeren. In het voorbij gaan roepen de mensen me bemoedigend toe: “Bon Camino”.  Natuurlijk ben ik vriendelijk tegenover iedere pelgrim en reageer ook met “Bon Camino”. Maar het kost schakelen in mijn hoofd. Tot dan ontmoette ik mensen van allerlei pluimage, vooral de Fransen zelf in hun dagelijkse leven. Nu was ik in een andere wereld beland, de wereld van de pelgrims. En daardoor werd ik een andere reiziger. Van een in stilte, alleen fietsende vrouw werd ik een volgens de Camino-etiquette gedragende en roepende fietser.  Van een fietsreiziger die zelf haar eigen weg zoekt, werd ik een fietser die braaf de Camino de Santiago volgt zoals Michelin die in zijn handige gidsje heeft beschreven.  Van een fietser die ’s avonds zijn tentje opbouwt op een toevallige camping onderweg, werd ik een calculerend rekenwonder die per dag bekeek waar de Albergues waren op mijn route en welke gunstig was om te gaan overnachten. Van een alleen fietsende en solo slapende vrouw, werd ik onderdeel van een zich richting Santiago bewegende groep die aan het eind van de middag een herberg zoekt en in grote groepen gaat slapen in een slaapzaal.

Tijdens de korte ontmoetingen werden de gesprekken met mensen ook anders. Tot aan Moissac had ik gesprekken met gemiddelde Franse mensen over allerhande onderwerpen: over de films die iemand maakt, over een cursus die iemand volgt, over het wonen en het dagelijkse ommetje in Cap d’Agde, over verblijf in Duitsland tijdens de oorlog, over de tulpen in Holland, over de slechte gezondheid van de echtgenote op oudere leeftijd, over een dochter die in Utrecht woont en waardoor iemand regelmatig Nederland bezoekt, over de marathons die iemand liep: vele thema’s passeerden mijn revue.  Vanaf Moissac tot aan Santiago gingen de gesprekken vooral over de Camino, over welk traject je gelopen/gefietst hebt, over waar je bent begonnen, over waar je lekker kon eten, over hoeveel dagkilometers je hebt gemaakt, over wat je doel voor de volgende dag is, over hoe het met je lijf en voeten gaat.

Toch doet dit beeld niet helemaal recht aan de werkelijkheid. Op het traject van Moissac tot aan Santiago heb ik ook vele leuke ontmoetingen gehad en prachtige landschappen gezien. In de Gers geniet ik volop, het prachtige landschap vervult me met een gevoel van dankbaarheid, terwijl ik een lichte allergie heb voor het woord “dankbaarheid”.  Als ik na een dag vol inspannend fietsen in Saint Palais een slaapplek zoek en deze vind in een oude boerderij vol vliegen waar ook een groep Franse fietsers logeert, dan heb ik totaal onverwacht een heel gezellige avond met eten, drinken en lol. Niet omdat ik alle gesproken taal versta, maar wel omdat de lichaamstaal van de vijf mannen en één vrouw vrolijke boekdelen spreekt.  Op de camping in Saint-Jean-Pied-de-Port word ik door Nederlanders ontmoedigend toegesproken over de lange klim naar Spanje. Deze waarschuwing zorgt er wel voor dat ik onderaan de klim besluit om vooral in het zadel te blijven zitten. Lopend naast een fiets met teveel kilo’s wordt zeker een onmogelijk gevecht met de zwaartekracht. Boven gekomen geef ik mezelf een schouderklop na 25 kilometer pittig klimwerk en zo begin ik, tevreden over mezelf, aan de eerste afdaling in Spanje.

Mijn eerste slaapplaats in Spanje is bij ene Elisabet, drama-queen ten top met een steng vierkant gezicht: ze zou een hoofdrol kunnen hebben in een film van Carlos Saura. In Logrono verblijf ik in een particuliere Albergue van Franka, een pittige energieke onderneemster met aandacht voor haar klanten.  Als ik ’s ochtends mijn fiets bepak, zie ik vele pelgrims vertrekken. Ze passeren allen een mede-pelgrim. Hij zit stil en rustig op een stoel en wekt de indruk er niet goed aan toe te zijn.  Als ik hem vraag laat hij me weten dat hij wacht op Franka, die met hem naar het ziekenhuis zal gaan: hij heeft al enkele dagen klachten die erger worden en die hem hinderen bij het lopen. Als hij naar het ziekenhuis is besluit ik een extra dag te blijven. Het geeft me geen goed gevoel om een alleen gaande pelgrim achter te laten, niet wetende hoe zijn gezondheidstoestand is.  ’s Middags koop ik wat fruit en drinken en ‘s avonds bezoek ik samen met Franka deze voor mij verder onbekende man. Het is Peter uit Eindhoven. Hij heeft een longontsteking die is overgeslagen naar zijn hart. Hij zal enkele dagen in het ziekenhuis moeten blijven voordat hij naar Nederland vervoerd kan worden. Het ontroert hem dat ik gebleven ben en het ontroert mij dat dit kleine gebaar veel voor hem betekent. Verder fietsend door het Spaanse landschap ervaar ik vooral de weidsheid van Spanje, de ruimte, de leegte. Er komen nog vele mensen voorbij op mijn weg naar Santiago: Juan Ramon uit Madrid met wie ik op de Puerta de la Pradaja in een bushokje schuil voor een forse hagelbui: om de kou te bestrijden begint hij mij ter plekke Flamenco lessen te geven en omdat we geen reguliere slaapplaats kunnen vinden belanden we links en rechts van een kachel in een dorpsbar. Dan ontmoet ik nog drie Brabantse mannen uit Zeeland die ik enkele keren tegenkom op de laatste klimtrajecten tussen Leon en Santiago, de twee jonge mannen uit Arlon in België, een internationaal gemengd groepje mannen met o.a. een super charmante jonge man uit Panama: ik noemde hem de bad boy from Panama omdat hij mij onderweg de foute richting heeft gewezen waardoor ik een extra forse klim heb moeten maken. Sergio uit Porto die me adviseert om vanaf Vigo lekker langs de Spaanse en Portugese kust af te dalen naar het zuiden. Het beste advies tijdens mijn reis op de fiets. En op een plein in Astorga ontmoet ik Thei uit Venray. Hij fietst de Camino en komt daarmee een belofte na aan zijn overleden zus.  Zo gemakkelijk als we met elkaar in gesprek raken, zo stil word ik van de reden van zijn fietstocht. We zullen elkaar nog enkele keren ontmoeten en maken, zonder dat we het van elkaar weten, foto’s van elkaar bij de afdaling voorbij het Ijzeren Kruis, een belangrijk monument op de Camino, een belangrijke plek voor Thei op zijn fietstocht voor zijn zus.

Zo is de fietstocht van Moissac naar Santiago de Compostella op een bepaalde manier toch heel speciaal geweest. Ik ben naar Santiago gefietst, zonder dat ik naar Santiago wilde fietsen!

Maar de reis gaat verder: op naar Cabo de Sao Vicente in Portugal!

Image

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

14 reacties op Niet naar Santiago

  1. Frank Kiewitt zegt:

    Hooi Ine,
    Je bent al met de terugreis bezig, lees ik net Dan ervaar je helemaal hoe ver je bent gekomen. Leuk te lezen dat ook die reis verrassingen heeft! Goh, wat heb jij een mooie reis gemaakt. Dat zal je niet snel vergeten. Als je eenmaal thuis en een beetje geaclimatiseerd bent…. ga ik je bellen. waar ik mij nu al op verheug. Groet Frank

    • inekefietst zegt:

      Ha Frank, ja, inderdaad bijna thuis. En dan tijd vrij maken om mijn laatste verhalen te plaatsen op mijn weblog. Ik had de laatste twee weken nauwelijks internet mogelijkheden. We spreken elkaar gauw, tot dan!

  2. Hé, lekker stoer. Wat een prachtige verhalen. En wat gebeurt er veel tijdens je reis. Dat moet je goed doen, wat ik ook aflees van de foto in Santiago voor de kathedraal. Het is nu al de reis waar je jaren van hebt gedroomd. Ontroerend het verhaal over de zieke pelgrim waar jij oog voor had! Nog 15 dagen ongeveer. Nog 15 dagen leven van dag tot dag. Open staan voor de kleine en grote verrassingen die zich schuilhouden, vaak nog vóór de bocht.

    nog 15 mooie dagen en kom goed thuis…….

    Herman

    • inekefietst zegt:

      Hoi Herman, de reis terug naar huis blijkt ook een reis met verrassingen. Gisterenavond begon mijn terugreis op het supermoderne station Lissabon Oriënte en vandaag ben ik bij toeval in Vitoria-Gasteiz, de hoofdstad van Spaans Baskenland, beland. Veel sfeer in de stad, veel trotse mensen. Het nodigt me uit een extra dagje te blijven. Morgen de dag aankijken en dan besluiten. Aan de bocht denk ik vaak tijdens mijn reis!

  3. Jeroen zegt:

    Hoi Ineke,

    Wederom een prachtig verhaal om te lezen! Succes en geniet er van!

    groeten jeroen (collega bjz Venlo)

  4. Ricky zegt:

    Dag Ineke!
    Wat een bijzonder verhaal. Ik geniet van je schrijfstijl. En wat neem je me weer mee in mijn herinneringen, zoals Canal du Midi. De foto’s zijn ook zó mooi. Het lijkt dat je ook onderhoudende gesprekken hebt met de mensen die je ontmoet. Alleen op weg en toch ook weer niet.
    Bijzondere belevenissen!!
    Een b(l)oeiende, kleurrijke fietsreis, en groetjes
    Ricky

  5. HansR zegt:

    Leuk, mooie tocht. Ik kom hier omdat ik een google-alert heb op de zin “Niet naar Santiago” (zie weblink). Ik liep 10 jaar geleden een tocht, deels op die route. Ik schreef een boekje. In mijn boekje schrijf ik : Dat is wat anders dan tot nu toe. Vanaf Nederland ben ik misschien tien wandelaars tegengekomen. Hier lopen er honderd per dag hetzelfde traject. […] Het praten is ook erg vermoeiend. Ik ben niet gewend [in het Frans] veel te praten tijdens het lo¬pen. Het lopen zal ik tot en met de Pyreneeën meestal en bij voorkeur alleen doen. In mijn eigen tempo. Vier maanden alleen geweest op de route. Nu plot-seling met vijftig mensen voor me en vijftig mensen achter me.
    Herkenning.
    Succes met de reis verder.

    • inekefietst zegt:

      Wat bijzonder, Hans! Ik had al gedacht: ALS ik een boek ga schrijven dan krijgt het misschien wel deze titel: Niet naar Santiago. Dat gaat hem dus niet worden, nu ik weet dat http://www.nietnaarsantiago.nl bestaat. We delen het gevoel dat de Camino geworden is tot een vorm van “massatoerisme” (en ook 10 jaar geleden al, blijkt uit jouw ervaring). Ik ga me bij terugkomst thuis eens verdiepen in jouw website. Vriendelijke groet, Ineke.

  6. Frank Kiewitt zegt:

    Ineke, je bent mijn held!
    Je reisverslag leest als een avontuur en dat is het ook. ik zal elke dag wel een verslag van je ervaringen willen lezen, maar dan komt er van fietsen maar weinig :).
    Op naar Portugal. Buen viage, besos!
    Frank

  7. frances zegt:

    Hoi Ineke,
    Wat een leuk verhaal!
    Succes met het vervolg van je reis!
    Groetjes,
    Frances

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s