Verder Via Vigo

Image

Na een paar dagen sfeer proeven in Santiago de Compostella heb ik de trein genomen naar Vigo, een havenplaats in het noordwesten van Spanje. Het was op advies van Sergio uit Porto dat ik dat deed. Plaag je zelf niet met nog meer bergen, maar ga genieten langs de kust, was zijn devies. Het bleek een goed advies dat me onverwachts veel voordelen opleverde. Alleen al het zitten in de trein voelde als een bevrijding. Even geen pelgrims en geen toeters en bellen van een pelgrimsoord meer om me heen. Even weer op mezelf als soloreiziger te midden van Spanjaarden die hun normale dagelijkse leven leiden door te treinen als forens, scholier of familiemens. Deze negentig railkilometers heb ik genoten van de luxe en het comfort in de trein, van het onbezorgd naar buiten kunnen kijken, van het niet non-stop hoeven opletten op niet op fietsers ingestelde automobilisten, van het passeren van bergen zonder fysieke inspanning, van het kijken naar prachtige landschappen. Vooral voorbij Pontevedra waren de uitzichten over het water magnifiek, met aan de overkant mooie dorpjes tegen de hellingen. Mediterrane landschappen zoals je die droomt. Dit genieten vanuit de trein bleek een inleiding voor wat later op de fiets zou volgen.

Op het moderne station van Vigo werkte ik eerst een hoeveelheid koolhydraten naar binnen in de vorm van gekookte pasta met groenten en een paar bananen toe. Ik had een paar dagen niet gefietst en wilde mijn batterij voldoende opladen alvorens richting Portugal te trappen. Direct bij het verlaten van het station verraste Vigo me met zijn levendigheid: de kleurrijke mensen in het straatbeeld, de vele cafés en restaurants dicht bij de haven en in de haven een prachtig beeld en vele luxe pleziervaartboten en het indrukwekkende mega-grote cruiseschip Indipendence of the Seas. Vigo oogt fris, Vigo leeft en bruist, stelde ik met een goed gemoed vast.

Op de fiets levend de stad uit zien te komen was een ander verhaal. Het meisje van de Oficinas de Turismo kwam al niet zo zeker over bij het uitleggen van hoe op de fiets de route langs de kust te vinden. Hoogstwaarschijnlijk fietst zij nooit, maar laat zij zich in de stad verplaatsen door haar vriendje in cabrio, stelde ik me zo voor, terwijl ik de indruk wekte serieus naar haar uitleg te luisteren. Het stadsplan dat ze gebruikte nam ik gretig aan om de details later zelf goed te beoordelen.  Op de kaart lijk ik een soort logica te ontdekken die me de weg wijst. Ik stippel een route uit en besluit deze te nemen. Voordat ik het weet ben ik in de fuik van een aantal tunnels beland en is vluchten niet meer mogelijk. Met de verlichting aan, mijn verstand op scherp, mijn oren en ogen goed open, mijn balans goed in de gaten houdend en brutaal breed mijn ruimte nemend overmeester ik dit traject des doods. En ja, aan het eind van de tunnel is ook dit keer licht. Ik overleef en dat wordt beloond.

Na nog een aantal drukke wegen in de buitenwijken van Vigo kom ik op één van de mooiste trajecten van mijn gehele fietstocht. De zee gaf me een enorm gevoel van ruimte. Daarbij is de kustlijn tot voorbij Baiona van een prachtige schoonheid. Er is een nieuw fietspad aangelegd wat onbezorgd fietsen en rondkijken mogelijk maakt. Ik passeerde druk bezochte strandjes, fietste over boulevards en genoot van de leuke sfeer van straatbeelden langs de kust.  Met een voldaan gevoel over alle mooie indrukken van de dag belandde ik In Aguarda op een terras en bestelde ik een grote pils om eerst mijn dorst te lessen en een tweede om mijn zegeningen van die dag te vieren. Dat bleek geen goed idee: die avond zette ik met grote moeite mijn tent op en viel ik door het bubbelende bier in mijn buik maar moeilijk in slaap. Het was mijn laatste nacht in Spanje. Het was geen goede nacht.

Op 1 juni bracht de ferry vanuit Camposancos me over de Rio Minho naar Caminha in Portugal. Caminha is een klein intiem stadje met leuke terrassen, mooie betegelde woningen, een minder massieve bouwstijl dan in Spanje. Een prettige sfeer van kleinschaligheid en menselijke maat. Na wat door de straten geslenterd te hebben, fietste ik Portugal in. De route koos ik zo dicht mogelijk langs de kust, maar zicht op zee was op dit traject helaas niet meer mogelijk. Wel kreeg ik ongevraagd zicht op de groeiende straatprostitutie in Portugal.  Ik fietste dicht langs vaak erg mooie vrouwen die onder de huidige economische omstandigheden geen andere mogelijkheid zien om inkomsten te verwerven dan door zich te prostitueren langs de bosranden.  Enerzijds gaf het me een beklemmend en unheimisch gevoel, anderzijds voelde ik me rijk en vrij op mijn fiets.

Aan het eind van de middag dreigde het in Castelo do Neivo te gaan onweren. Bij gebrek aan een camping, hotel of Bed and Breakfast belandde ik na wat speurwerk bij voormalige gastarbeiders uit Bremerhaven. Twaalf jaar geleden hebben zij gekozen voor een terugkeer naar hun land van herkomst en een bar te beginnen. Zij  zijn zeer tevreden over deze keuze, omdat ze zien dat het onder het huidige economische gesternte onmogelijk geweest zou zijn. De bar draait goed. Dat merk ik ’s ochtends bij het ontbijt, als een deel van de plaatselijke bevolking (mannen, vrouwen, werkend, niet werkend, jong en oud) de nieuwtjes uit komt wisselen onder het genot van een kopje koffie. Een enkeling pakt dan al een stevige borrel. Wellicht om het nieuws en het leven te kunnen verdragen.

Op weg naar Porto pauzeer ik op de luxe boulevard voor het Casino van Póvoa de Varzim. Ik verbaas me over de rijkdom die het uitstraalt. De welvaart in Portugal lijkt enorm toegenomen na de eerste keer dat ik er kwam, zo’n dertig jaar geleden. Met een gretige nieuwsgierigheid naar plekken die ik vroeger bezocht, stap ik weer op de fiets.

Als ik goed en wel weer vaart heb, komt er een Duitser naast me fietsen. Hij is blij nog “zo’n idioot” te zien, met een even vol bepakte fiets als hij heeft. We fietsen samen op en besluiten al gauw om samen wat te gaan eten, drinken en praten. Het is Daniël met de mooie achternaam uit Münster. Hij is op weg naar Marrakesh en wil van daaruit via Andalusië weer naar huis fietsen. http://himmel-berg-tour.blogspot.nl/2012/06/immer-wieder-neue-erlebnisse-lassen-die.html#more  Het klikt tussen ons, dus besluiten we om samen naar Porto te fietsen en daar gezamenlijk een plek te gaan zoeken.  Als we op een kruispunt in Matosinhos  overleggen of we gaan voor een camping of voor een hostel, worden we aangesproken door een opticien die in de deur van zijn winkel wacht op klandizie. Hij weet een geweldig hostel. Hij zoekt het op in internet, belt en regelt een slaapplaats voor ons voor twee nachten. Dit gemak willen we vieren met een bier. Terwijl we ons bier leegdrinken begint het hard te regenen. We moeten dan nog veel kilometers door de stad fietsen en komen als bezopen katten aan in een super sfeervol en modern hostel, Gallery-hostel, in een artistieke buurt van Porto. In zijn geheel blijkt Porto ook meer dan de moeite waard: een stad om terug te komen. We blijven drie dagen, maken een bustour, verkennen de stad, hebben het gezellig met Jaap de pas afgestudeerde arts en met twee Duitse broers, we drinken geen port maar vieren wel het één-jarige jubileum van de Gallery-Hostel mee. http://www.youtube.com/watch?v=4bXdGLZCpfA&feature=plcp

We verblijven drie dagen in deze super sfeervolle hostel en verlaten de stad via de Eiffel brug Dom Luis I, die Porto en Vila Nova de Gaia verbindt over de rivier de Douro.  We fietsen langs de zuidelijke oever van de Douro naar de kust waar we vele kilometers een prachtig fietspad kunnen volgen.  We doen er twee dagen over om langs de kust via Mira en dan verder landinwaarts naar Coïmbra, een kleine universiteitsstad, te fietsen.

Na twee nachten kamperen in Coïmbra besluiten we, ondanks dat we het goed met elkaar konden vinden, ieder weer onze eigen weg te fietsen. Het is 8 juni en op 20 juni zal Jaqueline op me wachten op Gare du Nord in Parijs. Tot die tijd heb ik zin om nog even alleen onderweg te zijn.

Image

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

6 reacties op Verder Via Vigo

  1. Margriet de Beurs en Marianne van der Klein zegt:

    Dag Ineke,
    Vandaag is het 2 oktober en Marianne en ik zijn weer terug in Nederland na onze tweede reis, dit keer naar Frankrijk.
    Vaak denken we nog aan onze ontmoeting met jou, indrukwekkend en heel gezellig.
    Ik lees net jouw laatste verslag en ben eigenlijk erg benieuwd naar de afloop van jouw hele reis. Daar lees ik niets meer van en daardoor zijn we wat ongewrust geworden. Is alles wel goed afgelopen en heb j edaardoor jouw doelen bereikt?

    Hopelijk horen we iets van je.
    Lieve groetjes van Marianne en Margriet.
    mmdebeurs@ziggo.nl

    • inekefietst zegt:

      Beste Marianne en Margriet,
      mijn blog is als een boek zonder eind. Afgelopen weekend (eind september!!!) ben ik weer bezig geweest met een poging het geheel af te ronden. Ik ben echter niet verder gekomen dan een paar foto’s uploaden. Sinds ik terug ben van mijn fietsreis word ik gehinderd door zeer traag internet. Elke keer als ik een poging waag, heb ik deze problemen en dat frustreert me enorm, want inderdaad: voor mijn trouwe volgers is het erg verwarrend dat ze niets lezen over het laatste traject in Portugal en mijn terugreis.
      Maar ik beloof jullie en andere geïnteresseerden: DE LAATSTE VERHALEN KOMEN ER ECHT AAN.
      Al is het als mosterd na de maaltijd! Maar wellicht smaakt het nog goed.

      Wat heerlijk dat jullie nog weer op reis zijn geweest met jullie camper. Fantastisch. Ja, en ik heb ook zeker terug gedacht aan onze leuke ontmoeting op die heerlijke camping.
      En wat mijn verste doel betreft: dat was Cabo de Sao Vicente. Hier ben ik niet geweest. Hoe dat zo gekomen is kunnen jullie over niet al te lange tijd alsnog lezen op dit blog.
      Ondertussen blijft Cabo de Sao Vicente liggen waar hij al eeuwen ligt, dus daar kan ik altijd nog naar toe.
      Want zoals men zegt en ik het ook voel: niet het doel, maar de weg was belangrijk.
      En die weg was uniek en onvergetelijk!

      Lieve groet, Ineke

  2. Jaquelina zegt:

    Ben ik blij weer een stukje avontuur van je mee te krijgen.
    Ik verheug me nu al op de rest!

  3. frances zegt:

    Hoi Ineke,
    Wat leuk om weer een bericht van je te mogen ontvangen! Je reis lijkt me een fantastische ervaring. Nieuwe mensen ontmoeten, onbekende plaatsen ontdekken, meevallers en tegenslagen incasseren: wat een verrijking van je leven. Henk en ik gaan dit najaar naar Porto en ik heb naar aanleiding van je mail mijn hotelboeking geannuleerd, omdat ik daar toch al niet superenthousiast over was. Nu gaan we naar hotel Gallery. Grappig hè?

    • inekefietst zegt:

      Hartstikke goed gedaan, die switch naar Gallery Hostel. Echt een fijne plek om te zijn en Porto is een heerlijke stad. Dat wordt genieten voor jullie! En voor- of nadien zien we elkaar vast een keer. Zou heel leuk zijn :-))

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s