Blog totaal

Nog zeven nachtjes slapen

Posted on 25/03/2012 door inekefietst

Het is een zonnige zondagmorgen deze morgen. Nog zeven nachtjes slapen en dan is het de “grote dag”: uitzwaaien voor mijn fietsreis van drie maanden.

De komende week moeten nog laatste voorbereidingen getroffen worden. Het besef dat het een drukke week zal worden bekruipt me: iso mounten omwille van een goed gebruik van de GPS, tent opzetten, wasjes wassen, mijn fiets langzaam aan bepakken, nog een paar laatste dingen kopen, thuis opruimen om niet al te veel rotzooi achter te laten, op mijn werk de dingen goed afronden, van deze en gene afscheid nemen.

En dan de vraag: ga ik het redden met al die technische snufjes onderweg? GPS, fotografie, weblog bijhouden. Een kanjer op deze gebieden ben ik niet, maar wie weet kan ik het al fietsend worden. Dit eerste stukje tekst is bedoeld om te kijken waar WordPress mijn berichten plaatst en hoe het er uit komt te zien op mijn weblog.

Met al deze things to do, vragen en onzekerheden is mijn reis nu al begonnen.

Let’s go . . . . . .

 

 

Geen bloed, wel zweet, geen tranen.

Posted on 15/04/2012 door inekefietst

“Even 7000 kilometer fietsen”, kopte Dagblad de Limburger op 9 februari 2012 boven een artikel over mijn toen nog aanstaande fietsreis, die ik ondertussen op 1 april ben begonnen. In de afgelopen week heb ik vaak aan deze krantenkop moeten denken. De luchtigheid die er in doorklinkt was de afgelopen week ver te zoeken. Zo ontspannen als ik de eerste dagen kon fietsen door de Maasvallei in Nederlands en Belgisch Limburg, zo hard zwoegen moest ik vanaf  Charleville Mézières tot aan de Bron van de Maas.

Van mijn vertrek heb ik genoten; het was een kort, gezellig samenzijn met vrienden, familie, buren, collega’s en een gedenkwaardig uitzwaaimoment. Het loslaten blijkt een geleidelijk proces, want van deze en gene kreeg ik kleine dingen mee voor onderweg. Een aantal daarvan heb ik niet meer; de ballonnen van Bertien werden steeds kleiner en ergens voorbij Dinant heb ik de plakkerige leeggelopen geel en oranje rubbertjes gelaten tot waar ze zijn meegegaan, de zuurtjes van Anneke heb ik op gesabbeld op momenten dat ik iets verfrissends kon gebruiken, het door een boeddhistische monnik geknoopte sleutelhangertje van Mariken ben ik afgelopen woensdag kwijtgeraakt met andere verloren spullen. Maar een aantal dingen heb ik nog; de dropjes van Susan, het geluksolifantje aan mijn stuur, de mooie kaart en het handgemaakte schriftje van Anneke, de envelop met brief van Herman die ik op 22 april mag openen, het flesje Sekt van Martin die ik bij 1000 kilometer mag leegdrinken, de Weleda douchecrèmes van Desi, de vergeten toiletrol die Gerard en Henriëtte me in Horn overhandigden.

Het was ook een geleidelijk proces omdat een paar mensen mij vergezelden in het begin van mijn tocht: Anneke arrangeerde de boel zo dat ze lekker lang over het afscheid kon doen; we hebben in Blerick nog samen kunnen genieten van een kop cappuccino op een terras langs de Maas. Bij Jos en Mariken in België heb ik geslapen. Herman kwam ik tegen in de vorm van zijn in steen vereeuwigd gedicht in een weitje langs de Maas bij Maaseik. Als hekkensluiter heeft Irma vanaf Maastricht tot aan Namur met me mee gefietst.

Vanaf Namur ben ik echt alleen onderweg en aan mezelf en de Goden overgeleverd. En het is alsof de Goden me vanaf die dag op de proef stellen. Het weer is slecht, het is koud, het regent en het waait voortdurend heel erg hard. In de omgeving van Verdun heb ik mijn eigen slag geleverd. Niets in vergelijking met de slag bij Verdun die hier  heeft plaatsgevonden en naar schatting meer dan 700.000 doden, gewonden en vermisten eiste en waarvan de sporen nog zichtbaar zijn in het landschap. Voor mij persoonlijk was hier fietsen een echte beproeving. Omdat het in Broekhuizenvorst ook zo kan waaien in het Maasdal, dacht ik dat dit een bekend weerbeeld zou zijn in Noord-Frankrijk. Niets blijkt minder waar. Bewoners van de streek vertelden me dat dit een extreem voorjaar is, met venijnige winden zoals ze in tien jaar niet hebben meegemaakt.

Na tegenwind kreeg ik een extra tegenslag te verwerken door het kwijtraken van spullen: de GPS van mijn broer, de extra reisaccu gekregen van collega’s, de laders voor de diverse apparaten, mijn zakmes, de sleutels aan de handgeknoopte sleutelhanger, reservesleutels, de Kipling tas. Ik droeg deze op mijn lichaam om ze niet te verliezen. Hoe krampachtiger een mens wil vasthouden, hoe makkelijker hij dreigt te verliezen. De vertwijfeling sloeg toe. Maar direct daarna kwam de daadkracht. Ik leerde me zelf weer kennen zoals toen mijn huis van boven tot onder volledig nat was na het breken van het vat van de verwarming. Niet in paniek raken, kalm blijven en nadenken wat te doen. Ik ben op tijd naar bed gegaan, heb een goede nachtrust genoten. De volgende dag  ben ik 10 kilometers terug gefietst naar Vaucouleurs om een verklaring te vragen bij de politie. Pas na vasthoudend aandringen was de agente bereid die te gaan maken: met pen en papier! Haar vriendin stond op de achtergrond ongeduldig te balen van dit verloren moment van gezelligheid onder diensttijd. Ik ging zegevierend weg en heb een heerlijke éclair gekocht om me zelf te verwennen. Bij terugkomst vroeg Mme Noisette of ik goed geslapen had. Toen ik zei “Oui” schreeuwde ze bijna “OUI???” . Daarna zei ze met een glimlach: “Vous voulez une aventure, vous avez une aventure!”. En zo is het!

En zo ben ik onderweg. Vrijdag de 13e april was mijn geluksdag: het weer was heerlijk, het landschap was lieflijk, ik heb veelal rustige weggetjes kunnen fietsen en heb de nacht onverwachts kunnen doorbrengen bij Hervé en Elisabeth, hij huisarts en zij een leuke, levendige, charmante vrouw van 50 jaar met zes kinderen op de teller (tja, zo drukt een fietsende persoon zich uit). Ze wonen in een prachtig, met veel sfeer ingericht huis. Daar heb ik even goed van genoten: een fijne douche, een heerlijk diner, een goed ontbijt en een leuk contact met Elisabeth. Bij mijn vertrek zei ze zoiets als : “C’était une cadeau pour tous nos deux!”. En zo was het!

 

 

 

De weken van wind en regen

Posted on 30/04/2012 door inekefietst

 Maanden heb ik nagedacht over de fietsreis die ik zou gaan maken. Maanden heb ik droombeelden in mijn hoofd gehad hoe mijn fietsreis in de periode april t/m juni richting zuidwest Portugal zou kunnen zijn. Zeg maar gerust: maanden heb ik mijn mooiste fietsreis gedroomd.

Maar met deze droom ter voorbereiding op mijn reis, gaat het als met alle dromen: bij het wakker worden, het in de realiteit staan is alles anders. Het doet me denken aan een gast in een programma op radio 1 nog niet zo lang geleden. Ik weet zowel van het programma als van de betreffende gast nu niet de naam. Er is een gesprek met iemand en aan het eind mag die persoon iets op een tegeltje zetten. Deze gast koos voor de zin ”Alles moet blijken”. Nadien heb ik vaak aan deze zin gedacht, behalve (blijkt!) bij de dromen ter voorbereiding van mijn reis.

Globaal droomde ik: langzaamaan richting zuiden wordt het weer alsmaar mooier, een zacht briesje in de rug zal het fietsen vergemakkelijken, ’s avonds zal het heerlijk zijn om de tent onder een warme avondzon op te zetten, mijn plekje te creëren om te eten en te slapen om vervolgens een dag later uitgeslapen wakker te worden en weer zin te hebben in een nieuwe dag.  Ik zal genieten van de mooie landschappen onderweg. Ik droomde dat ik op mijn dooie akkertje de Bron van de Maas zou bereiken en dat ik circa drie weken na mijn vertrek in Barcelona aan zou komen.

Dat er enige vertraging zou ontstaan had ik ingecalculeerd. Maar dat ik vier weken na vertrek slechts de witte toppen van de Pyreneeën zou kunnen waarnemen fietsend in de prachtige Corbières, dat is niet één keer als droombeeld verschenen.  In mijn dromen was ik die partij bergen al lang en breed gepasseerd, met trots.  Dat regen, hoosbuien, wind, storm en kou voor de nodige vertraging zouden gaan zorgen, lag niet in de verwachting. En toch, dat is mijn fietstocht tot nu toe: regen en wind overheersen het weerbeeld en hinderen mij in mijn tocht naar het zuiden . Kortom: ik schiet geen donder op!

Op mijn gedroomde reis mis ik echter niet alleen wat ik gedroomd hebt, ik krijg ook veel van wat ik niet gedroomd heb. Onverwachte ervaringen, onverwachte ontmoetingen. Soms kort en in het voorbijgaan: andere fietsers, allemaal met een eigen doel voor ogen: New Dehli in India, China, Barcelona, van west naar oost door Frankrijk fietsende man uit Bordeaux. Of de drie Denen die me door de tunnel du Bois Claire begeleiden. Ook en vooral vrouwen die me aanspreken en een gesprek met me aangaan, ze wensen me allemaal Bon Courage. Mensen die klappen als ik langs kom fietsen. Een echtpaar uit Woerden, beiden midden tachtig, dat me uitnodigt in hun caravan voor een kopje koffie voordat ik weer op de fiets moet. Een 75-jarige vrouw vol in de wind wandelend langs zee bij Cap d’Agde . Soms ontmoetingen met herhaling: bijvoorbeeld Piet en Anja uit Leuven, tegen gekomen in Namur, daarna in een Chambre d’Hotes in Consenvoy en de nacht daaropvolgend in de Jeugdherberg van Saint-Mihiel, die ik later weer ontmoet aan het eind van de Voie Verte bij Macon. Soms ook wat langer of wat intensiever: bv. Het aanwezig zijn bij een repetitie van een jeugdtheaterklas in Belleville-sur-Saone. Het vertellen aan drie klassen van een basisschool over reizen op de fiets, met fiets en al in de klas. Op de camping van Saint Boil met Cis uit Utrecht, lopend op weg naar Santiago de Compostella, gezellig samen gegeten, de was gedaan, samen ontbeten. Of in Arles met Pierre, filmmaker/kunstenaar uit Parijs onverwacht leuke gesprekken met humor tijdens ontbijt en avondeten.

Vandaag, Koninginnedag 2012, heb ik weer een rust-, schrijf, wasjes-, bandenoppomp-, boodschappen-doen-dag ingelast omdat de weerberichten opnieuw erg slecht waren. Afgelopen nacht heeft het hevig gestormd en geregend t/m vanochtend rond elf uur. Een goede reden om niet op de fiets te stappen en uit te rusten.

Maar dit keer vooral ook een dag om na te denken. Hoe ga ik mijn weg vervolgen? De ronde maken zoals mijn plan was ga ik niet halen binnen de drie maanden die ik tot mijn beschikking heb. Fiets ik stug door op de route die ik in gedachten had en zie ik rond half juni wel waar ik ben en hoe ik de reis richting thuis ga regelen?  Of fiets ik verder om op de helft van de twaalf  weken te kijken waar ik ben en ga ik dan een fietsroute terug plannen? Of laat ik  de Pyreneeën nu even voor wat ze zijn en ga ik een geheel ander plan trekken? Of ga ik de zon zoeken in de weerberichten en laat ik me door haar leiden?

Het is 19.00 uur ’s avonds en ik zit nu mijn blogbericht te typen, dus even niet na te denken over morgen. Mijn bericht ga ik zo plaatsen, dan een kopje koffie maken en mijn gedachten focussen op hoe mijn tocht te vervolgen.

Hoe ik mijn tocht ga vervolgen, zal blijken!

Oost west fiets best

Posted on 18/05/2012 door inekefietst

Twee weken geleden, in de omgeving van Narbonne, wist ik niet welke weg ik zou kiezen om mijn reis op de fiets te vervolgen. Het vele vechten met de wind had een flinke wissel getrokken op mijn lijf en leden. Vooral mijn benen en knieën waren aan het protesteren. En aangezien protesten er zijn om serieus genomen te worden, moest ik overwegen of ik op dat moment wel of niet de Pyreneeën zou gaan passeren.  Op een rustige camping in Bizanet, waar ik me een barones op mijn eigen landgoed waande, heb ik twee nachten verbleven, zodat ik een dag had om alles op een rijtje te zetten. 

Om te voorkomen dat het protest uit zou monden in een oorlog met mijn eigen lijf, heb ik gekozen voor een fase van ontspanning. De kaart van Frankrijk bood mogelijkheden: van oost naar west lopen twee kanalen die de Middellandse Zee met de Atlantische Oceaan verbinden: het Canal-du-Midi en het Canal-de-Garonne. Naast dat het vooral indrukwekkend is vanwege de tijd waarin het werd aangelegd (eind 17e eeuw) en vanwege de architectonische hoogstandjes met de vele trapsluizen, de aquaducten en tunnels, is het een heel geschikt traject voor mensen die wel in Frankrijk willen fietsen, maar niet de fysieke conditie hebben om de vele heuvels en bergen te fietsen. Want geloof me, er is geen ontwijken aan in Frankrijk: la France est partout montagneux.  De uitzondering is dus te vinden langs de kanalen. Er lopen grotendeels aardig goede fietspaden langs die ontspannen fietsen mogelijk maken. Dat is het dus geworden, van oost naar west, van Narbonne tot aan Moissac langs de kanalen.  Zo kon ik blijven fietsen, mijn lijf een beetje herstel gunnen en vooral blijven genieten van mijn leven op de fiets. Oost west fiets best!

Zo eenvoudig als mijn keuzes nu klinken, zo’n worsteling was het met mezelf. Mijn route had ik niet voor niets uitgestippeld. Ik verlangde er naar fietsend Barcelona te bereiken, te freewheelen langs de kust van Spanje, het eindeloze Andalusië  te beleven en zo die magische zuidwest punt in Portugal te bereiken. Maar nieuwe keuzes bieden nieuwe perspectieven.

Door het fietsen langs de kanalen heb ik indrukken opgedaan die me anders ontgaan waren. Oneerbiedig noemde ik het in mijn gedachten de bejaardenroute. Het eindeloos fietsen langs het water is enigszins saai, maar geeft ook veel rust. De landschappen links en rechts van het water wisselen als beelden in een film. Pleziervaartboten varen in een rustig tempo van de ene sluis naar de andere, laten zich daar schutten en varen verder om aan te leggen in een haven van een of andere kleine stad. ´s Avonds zitten de mensen op het dek te genieten van eten, een glas wijn en het kijken naar de andere boten en hun tijdelijke schippers. Aan de oevers staan de dagjesmensen op hun beurt te genieten van het leven op het water. Vissers gooien hun hengels uit en wachten met ongelooflijk geduld af wat de vangst van de dag gaat worden.

Langs de kanalen zijn ook verschillende mooie steden: Narbonne, Carcassonne, Moissac en voor mij als onverwachte klapper op de vuurpijl Toulouse, la Ville Rose. Een heerlijke stad, zo anders dan de andere Franse steden die ik ken. Het oogt zo anders door de bakstenen huizen die er van oudsher gebouwd worden. De klei uit de rivier de Garonne en uit de kanalen wordt gebruikt om stenen te bakken. Ze hebben een fel oranje rode kleur die een typische uitstraling geven aan het straatbeeld in de stad. Vandaar de naam la Ville Rose. De kanalen en de rivier de Garonne met hun bruggen, oevers en woonboten en de vele fietsers in de stad, geven een heel eigen karakter aan deze sfeervolle universiteitsstad. Een echte aanrader voor studenten die een tijdje in Frankrijk willen studeren. Ik ben er in ieder geval twee dagen gebleven. Het ongeluk was dat er geen plaats was in de jeugdherberg, het geluk was dat er wel plaats was in een aparthotel naast de jeugdherberg. Hier heb ik twee dagen mijn eigen luxe huisje gecreëerd en genoten van even leven in de stad.

Uiteindelijk hebben de twee kanalen mij naar Moissac geleid. Moissac is een belangrijke plaats op de Camino de Santiago. Wat dit gaat betekenen voor het vervolg van mijn reis, zal wederom blijken.

Mijn verhaal in Twitter-taal

Posted on 24/05/2012 door inekefietst

Moissac, mijn eindpunt van fietsen langs Canal-de-Garonne, is een belangrijk stadje  op de Camino de Santiago en daardoor een markante plaats geworden in mijn reis. Van eenzame fietser werd ik ongevraagd gebombardeerd tot pelgrim naar Santiago de Compostella. De eerste dagen van dit traject heb ik erg moeten schakelen. Niet op de fiets, maar in mijn hoofd. Het fietsen werd anders, de ontmoetingen met mensen werden anders, de beleving van mijn reis werd anders.

Een hedendaagse reiziger, al dan niet pelgrim, bedient zich vaak van moderne communicatiemogelijkheden  zoals o.a. de social media om het thuisfront te informeren. Zo is twitteren voor mij een manier geworden om vrienden, familie en zelfs vreemden “mee te nemen” op mijn reis.  In dit blogbericht neem ik jullie mee van Moissac tot en met Saint-Jean-Pied-de-Port vlak voor de Spaanse grens, door de tweets die ik in die week de wereld in slingerde ongefilterd te plaatsen.

Geen samenhangend verhaal, wel een sfeerbeeld in Twitter-berichten.

Maandag, 7 mei 2012

Treuzeldetreuzel, stap ik nog op de fiets vandaag? Of genieten van zon en Moissac bekijken?

@MonikavanderEnt Haha, heerlijk zo’n advies! Maar ja, ik ben een nogal eigenwijs typetje. Vanavond zal blijken wat het is geworden.

Dinsdag, 8 mei 2012

Van Moissac op route naar Santiago beland. Over 15 km 39 #pelgrims ingehaald. Net geen Nijmeegse vierdaagse, wel druk.

@bjzlimburg Fijn, jullie oproep! Ik dacht: als nou iedereen 1,- van zijn vakantiegeld overmaakt: dat tikt leuk

aan! Meer euro’s nog beter!

Super #fiets dag gehad van Moissac naar la Romieu. Prachtig gebied/mooie camping! Na twee bier en flinke portie zoute frites nu slapen.

Z0, precies op tijd in mijn HubbaHubba #tent: dag begon met regen en eindigt nu met regen. Zachtjestiktderegen: slaapverwekkend! Da’s mooi.

Woensdag, 9 mei 2012

Au! Zweet in mijn ogen! Pittige klimmetjes, maar wat MOOI hier: #Gers nog steeds in #Frankrijk met 2759 km op de teller. Op naar de #Pyreneeën.

Heb je iets met #kunst #cultuur #muziek #jeugd + vind je dat OOK KIDS uit #kansarme gezinnen lessen moeten kunnen volgen? Ik fiets/volg jij?

Donderdag, 10 mei 2012

Een Nederlander op de #fiets koopt een pain cereales, een Fransman een groot stuk chocola. C’est different, n’est pas?

Niet persoonlijk, maar wel allemaal tegelijk: welkom aan mijn nieuwe volgers!

Deze tijdelijke #nomade op de #fiets, heeft het nu zeer naar haar zin. Na drie weken ellende met #regenwindkou, nu al een week goed fietsweer.

#fietsreis is leuke mensen ontmoeten: Braziliaandiedansendmetmepraat, SuzanneausBremen, MarceldeBretagne, PierredeParis, TukkersuitGeldrop

@Unaniem Grappig is dat, hè, dat je voor mensen die je niet persoonlijk kent, sympathie ontwikkelt via Twitter. Wederzijds: ook liefs.

Vrijdag, 11 mei 2012

@rickmans t Toverhuis in Kronenberg (L): maakt me nieuwgierig!

“Ce n’est pas tout pret, c’est plus loin, eh . . “Frankrijk zo’n groot land en toch: Fransman vindt gauw iets ver weg!

Voor 10,-  super eten: voorgerecht: catalaanse mosselen, dan aardappel, dikke bonen+groente+echte(geen plof-)kip. Nu toetje: laat me verrassen.

En het toetje is: twee bollen super lekker ijs EN café! Verwennerij!

Zaterdag, 12 mei 2012

#dankbaarheid: voor dat woord ben ik licht allergisch. Maar dat ik hier (Pyrenees-Atlantique) mag fietsen geeft me een gevoel van dankbaarheid!

@kokcjvenray Geen beschikking over Wifi, om verhaal over mijn #fietsreis + actie voor @jeugdcultuur fonds aan te leveren

@kokcjvenray Idee voor open dag: Potje op balie voor donaties tbv @jeugdcultuur fonds Noord-Limburg https://inekefietst.wordpress.com

@kokcjvenray Super! Je kunt eventueel (als dat qua tijd lukt) info van mijn website halen om op A4tje bij te voegen. Ik fiets er voor!

Heerlijk gegeten en veel gelachen met 5 Fransmannen en 1 Francaise: samen eten en drinken verbindt. #GitesdeFerme

Zondag, 13 mei 2012

@eijdemsinternet Ha Eugène, leuk dat je me volgt. Ik ben onderweg op de fiets: zie https://inekefietst.wordpress.com. Innovatoren: zo, knap werk. SUCCES!

Ok, dat waren genoeg e-mails aan het thuisfront: nu spullen pakken en verder #fietsen. Gisteren erg genoten, zien wat vandaag brengt

Maandag, 14 mei 2012

Ha, geweldig gedaan! Enne, heeft het iets opgeleverd, de #bus voor @jeugdcultuurfonds op open dag #kunstencentrum Jerusalem?

Zoooooo, bestel je een omelet naturel Pelerin, wordt er een heel doosje eieren leeg geschut in de pan. Voor dagen #fietsen meer als genoeg!

Wanneer begint jouw fietsvakantie? Wat ga je fietsen?

Ach, weet je, het maakt niet veel uit. Het is op zo veel plekken mooi en fijn om te fietsen. Fietsen is vrijheid.

Hoe zit dat: #klanken van #koren en hun omgeving? Dacht net een Baskisch koor te horen, bleek kudde schapen te zijn!

Dinsdag, 15 mei 2012

Ja, het gaat zeker lekker. Vandaag forse klim. Benieuwd of ik dat red. En dat geschuT: komt nog door de sluisjes vh Canal-du-Midi

Espagna, here I’am! Op een fiets met goed opgepompte banden en een teller die weer telt wat ik fiets. Klim van 25 km gedaan: schouderklopje!

Niet naar Santiago

Posted on 08/06/2012 door inekefietst

Op maandag 7 mei 2012, vandaag precies een maand geleden, werd Frankrijk wakker met een nieuwe president. De socialist Hollande heeft gewonnen van de zittende president Sarkozy. Diezelfde ochtend werd ik wakker in Moissac in de wetenschap dat ik in een nieuwe fase van mijn fietsreis ben beland. Ik bevind me op de Camino de Santiago.  Dat vraagt om een heroriëntatie, dus besluit ik om die dag in Moissac te blijven en meer te weten te komen over deze route. Vanaf de camping fiets ik nietsvermoedend naar het Office du Tourisme, zoals ik dat tijdens mijn fietsreis regelmatig heb gedaan. Het bleek namelijk een goede methode om me te focussen op de kilometers die voor me liggen, kaarten met mogelijke routes te vragen, advies te krijgen over verschillende opties. Daar waar in de andere Offices du Tourisme vele wegen open lagen, bleek er bij dit bureau maar één weg te zijn die je kon volgen: de Camino.  Keuze te over aan routebeschrijvingen, kaarten, ansichtkaarten, souvenirs, Jacobschelpen, wandelstokken, petten. Alles is vooral afgestemd op deze route. En natuurlijk nog de Credential del Peregrino: de stempelkaart die je onderweg recht geeft op de goedkope overnachtingsmogelijkheden in de herbergen voor de pelgrims. Allemaal bedoeld ter ondersteuning om die ene weg te gaan. Binnen en buiten het bureau vele wandelaars bepakt met rugzakken. Sommigen al dagen of soms weken onderweg, anderen die in Moissac hun Camino beginnen. Ik ben in een andere wereld beland, dat wordt me hier duidelijk.

De volgende dag, tijdens mijn eerste kilometers op de Camino, wordt dit bevestigd. Aanvankelijk gaat de route nog langs het Canal-de-Garonne, het kanaal waar ik vanaf Toulouse tot aan Moissac in bijna eenzaamheid heb kunnen genieten van de rust. Het pad langs het kanaal waarop ik vanaf Moissac fiets is smal. Regelmatig moet ik afremmen, bellen of anderszins een seintje geven aan de wandelende pelgrims die voor me lopen dat ik hen wil passeren. In het voorbij gaan roepen de mensen me bemoedigend toe: “Bon Camino”.  Natuurlijk ben ik vriendelijk tegenover iedere pelgrim en reageer ook met “Bon Camino”. Maar het kost schakelen in mijn hoofd. Tot dan ontmoette ik mensen van allerlei pluimage, vooral de Fransen zelf in hun dagelijkse leven. Nu was ik in een andere wereld beland, de wereld van de pelgrims. En daardoor werd ik een andere reiziger. Van een in stilte, alleen fietsende vrouw werd ik een volgens de Camino-etiquette gedragende en roepende fietser.  Van een fietsreiziger die zelf haar eigen weg zoekt, werd ik een fietser die braaf de Camino de Santiago volgt zoals Michelin die in zijn handige gidsje heeft beschreven.  Van een fietser die ’s avonds zijn tentje opbouwt op een toevallige camping onderweg, werd ik een calculerend rekenwonder die per dag bekeek waar de Albergues waren op mijn route en welke gunstig was om te gaan overnachten. Van een alleen fietsende en solo slapende vrouw, werd ik onderdeel van een zich richting Santiago bewegende groep die aan het eind van de middag een herberg zoekt en in grote groepen gaat slapen in een slaapzaal.

Tijdens de korte ontmoetingen werden de gesprekken met mensen ook anders. Tot aan Moissac had ik gesprekken met gemiddelde Franse mensen over allerhande onderwerpen: over de films die iemand maakt, over een cursus die iemand volgt, over het wonen en het dagelijkse ommetje in Cap d’Agde, over verblijf in Duitsland tijdens de oorlog, over de tulpen in Holland, over de slechte gezondheid van de echtgenote op oudere leeftijd, over een dochter die in Utrecht woont en waardoor iemand regelmatig Nederland bezoekt, over de marathons die iemand liep: vele thema’s passeerden mijn revue.  Vanaf Moissac tot aan Santiago gingen de gesprekken vooral over de Camino, over welk traject je gelopen/gefietst hebt, over waar je bent begonnen, over waar je lekker kon eten, over hoeveel dagkilometers je hebt gemaakt, over wat je doel voor de volgende dag is, over hoe het met je lijf en voeten gaat.

Toch doet dit beeld niet helemaal recht aan de werkelijkheid. Op het traject van Moissac tot aan Santiago heb ik ook vele leuke ontmoetingen gehad en prachtige landschappen gezien. In de Gers geniet ik volop, het prachtige landschap vervult me met een gevoel van dankbaarheid, terwijl ik een lichte allergie heb voor het woord “dankbaarheid”.  Als ik na een dag vol inspannend fietsen in Saint Palais een slaapplek zoek en deze vind in een oude boerderij vol vliegen waar ook een groep Franse fietsers logeert, dan heb ik totaal onverwacht een heel gezellige avond met eten, drinken en lol. Niet omdat ik alle gesproken taal versta, maar wel omdat de lichaamstaal van de vijf mannen en één vrouw vrolijke boekdelen spreekt.  Op de camping in Saint-Jean-Pied-de-Port word ik door Nederlanders ontmoedigend toegesproken over de lange klim naar Spanje. Deze waarschuwing zorgt er wel voor dat ik onderaan de klim besluit om vooral in het zadel te blijven zitten. Lopend naast een fiets met teveel kilo’s wordt zeker een onmogelijk gevecht met de zwaartekracht. Boven gekomen geef ik mezelf een schouderklop na 25 kilometer pittig klimwerk en zo begin ik, tevreden over mezelf, aan de eerste afdaling in Spanje.

Mijn eerste slaapplaats in Spanje is bij ene Elisabet, drama-queen ten top met een steng vierkant gezicht: ze zou een hoofdrol kunnen hebben in een film van Carlos Saura. In Logrono verblijf ik in een particuliere Albergue van Franka, een pittige energieke onderneemster met aandacht voor haar klanten.  Als ik ’s ochtends mijn fiets bepak, zie ik vele pelgrims vertrekken. Ze passeren allen een mede-pelgrim. Hij zit stil en rustig op een stoel en wekt de indruk er niet goed aan toe te zijn.  Als ik hem vraag laat hij me weten dat hij wacht op Franka, die met hem naar het ziekenhuis zal gaan: hij heeft al enkele dagen klachten die erger worden en die hem hinderen bij het lopen. Als hij naar het ziekenhuis is besluit ik een extra dag te blijven. Het geeft me geen goed gevoel om een alleen gaande pelgrim achter te laten, niet wetende hoe zijn gezondheidstoestand is.  ’s Middags koop ik wat fruit en drinken en ‘s avonds bezoek ik samen met Franka deze voor mij verder onbekende man. Het is Peter uit Eindhoven. Hij heeft een longontsteking die is overgeslagen naar zijn hart. Hij zal enkele dagen in het ziekenhuis moeten blijven voordat hij naar Nederland vervoerd kan worden. Het ontroert hem dat ik gebleven ben en het ontroert mij dat dit kleine gebaar veel voor hem betekent. Verder fietsend door het Spaanse landschap ervaar ik vooral de weidsheid van Spanje, de ruimte, de leegte. Er komen nog vele mensen voorbij op mijn weg naar Santiago: Juan Ramon uit Madrid met wie ik op de Puerta de la Pradaja in een bushokje schuil voor een forse hagelbui: om de kou te bestrijden begint hij mij ter plekke Flamenco lessen te geven en omdat we geen reguliere slaapplaats kunnen vinden belanden we links en rechts van een kachel in een dorpsbar. Dan ontmoet ik nog drie Brabantse mannen uit Zeeland die ik enkele keren tegenkom op de laatste klimtrajecten tussen Leon en Santiago, de twee jonge mannen uit Arlon in België, een internationaal gemengd groepje mannen met o.a. een super charmante jonge man uit Panama: ik noemde hem de bad boy from Panama omdat hij mij onderweg de foute richting heeft gewezen waardoor ik een extra forse klim heb moeten maken. Sergio uit Porto die me adviseert om vanaf Vigo lekker langs de Spaanse en Portugese kust af te dalen naar het zuiden. Het beste advies tijdens mijn reis op de fiets. En op een plein in Astorga ontmoet ik Thei uit Venray. Hij fietst de Camino en komt daarmee een belofte na aan zijn overleden zus.  Zo gemakkelijk als we met elkaar in gesprek raken, zo stil word ik van de reden van zijn fietstocht. We zullen elkaar nog enkele keren ontmoeten en maken, zonder dat we het van elkaar weten, foto’s van elkaar bij de afdaling voorbij het Ijzeren Kruis, een belangrijk monument op de Camino, een belangrijke plek voor Thei op zijn fietstocht voor zijn zus.

Zo is de fietstocht van Moissac naar Santiago de Compostella op een bepaalde manier toch heel speciaal geweest. Ik ben naar Santiago gefietst, zonder dat ik naar Santiago wilde fietsen!

Maar de reis gaat verder: op naar Cabo de Sao Vicente in Portugal!

Verder Via Vigo

Posted on 05/08/2012 door inekefietst

Na een paar dagen sfeer proeven in Santiago de Compostella heb ik de trein genomen naar Vigo, een havenplaats in het noordwesten van Spanje. Het was op advies van Sergio uit Porto dat ik dat deed. Plaag je zelf niet met nog meer bergen, maar ga genieten langs de kust, was zijn devies. Het bleek een goed advies dat me onverwachts veel voordelen opleverde. Alleen al het zitten in de trein voelde als een bevrijding. Even geen pelgrims en geen toeters en bellen van een pelgrimsoord meer om me heen. Even weer op mezelf als soloreiziger te midden van Spanjaarden die hun normale dagelijkse leven leiden door te treinen als forens, scholier of familiemens. Deze negentig railkilometers heb ik genoten van de luxe en het comfort in de trein, van het onbezorgd naar buiten kunnen kijken, van het niet non-stop hoeven opletten op niet op fietsers ingestelde automobilisten, van het passeren van bergen zonder fysieke inspanning, van het kijken naar prachtige landschappen. Vooral voorbij Pontevedra waren de uitzichten over het water magnifiek, met aan de overkant mooie dorpjes tegen de hellingen. Mediterrane landschappen zoals je die droomt. Dit genieten vanuit de trein bleek een inleiding voor wat later op de fiets zou volgen.

Op het moderne station van Vigo werkte ik eerst een hoeveelheid koolhydraten naar binnen in de vorm van gekookte pasta met groenten en een paar bananen toe. Ik had een paar dagen niet gefietst en wilde mijn batterij voldoende opladen alvorens richting Portugal te trappen. Direct bij het verlaten van het station verraste Vigo me met zijn levendigheid: de kleurrijke mensen in het straatbeeld, de vele cafés en restaurants dicht bij de haven en in de haven een prachtig beeld en vele luxe pleziervaartboten en het indrukwekkende mega-grote cruiseschip Indipendence of the Seas. Vigo oogt fris, Vigo leeft en bruist, stelde ik met een goed gemoed vast.

Op de fiets levend de stad uit zien te komen was een ander verhaal. Het meisje van de Oficinas de Turismo kwam al niet zo zeker over bij het uitleggen van hoe op de fiets de route langs de kust te vinden. Hoogstwaarschijnlijk fietst zij nooit, maar laat zij zich in de stad verplaatsen door haar vriendje in cabrio, stelde ik me zo voor, terwijl ik de indruk wekte serieus naar haar uitleg te luisteren. Het stadsplan dat ze gebruikte nam ik gretig aan om de details later zelf goed te beoordelen.  Op de kaart lijk ik een soort logica te ontdekken die me de weg wijst. Ik stippel een route uit en besluit deze te nemen. Voordat ik het weet ben ik in de fuik van een aantal tunnels beland en is vluchten niet meer mogelijk. Met de verlichting aan, mijn verstand op scherp, mijn oren en ogen goed open, mijn balans goed in de gaten houdend en brutaal breed mijn ruimte nemend overmeester ik dit traject des doods. En ja, aan het eind van de tunnel is er ook dit keer licht. Ik overleef en dat wordt beloond.

Na nog een aantal drukke wegen in de buitenwijken van Vigo kom ik op één van de mooiste trajecten van mijn gehele fietstocht. De zee gaf me een enorm gevoel van ruimte. Daarbij is de kustlijn tot voorbij Baiona van een prachtige schoonheid. Er is een nieuw fietspad aangelegd wat onbezorgd fietsen en rondkijken mogelijk maakt. Ik passeerde druk bezochte strandjes, fietste over boulevards en genoot van de leuke sfeer van straatbeelden langs de kust.  Met een voldaan gevoel over alle mooie indrukken van de dag belandde ik In Aguarda op een terras en bestelde ik een grote pils om eerst mijn dorst te lessen en een tweede om mijn zegeningen van die dag te vieren. Dat bleek geen goed idee: die avond zette ik met grote moeite mijn tent op en viel ik door het bubbelende bier in mijn buik maar moeilijk in slaap. Het was mijn laatste nacht in Spanje. Het was geen goede nacht.

Op 1 juni bracht de ferry vanuit Camposancos me over de Rio Minho naar Caminha in Portugal. Caminha is een klein intiem stadje met leuke terrassen, mooie betegelde woningen, een minder massieve bouwstijl dan in Spanje. Een prettige sfeer van kleinschaligheid en menselijke maat. Na wat door de straten geslenterd te hebben, fietste ik Portugal in. De route koos ik zo dicht mogelijk langs de kust, maar zicht op zee was op dit traject helaas niet meer mogelijk. Wel kreeg ik ongevraagd zicht op de groeiende straatprostitutie in Portugal.  Ik fietste dicht langs vaak erg mooie vrouwen die onder de huidige economische omstandigheden geen andere mogelijkheid zien om inkomsten te verwerven dan door zich te prostitueren langs de bosranden.  Enerzijds gaf het me een beklemmend en unheimisch gevoel, anderzijds voelde ik me rijk en vrij op mijn fiets.

Aan het eind van de middag dreigde het in Castelo do Neivo te gaan onweren. Bij gebrek aan een camping, hotel of Bed and Breakfast belandde ik na wat speurwerk bij voormalige gastarbeiders uit Bremerhaven. Twaalf jaar geleden hebben zij gekozen voor een terugkeer naar hun land van herkomst en een bar te beginnen. Zij  zijn zeer tevreden over deze keuze, omdat ze zien dat het onder het huidige economische gesternte onmogelijk geweest zou zijn. De bar draait goed. Dat merk ik ’s ochtends bij het ontbijt, als een deel van de plaatselijke bevolking (mannen, vrouwen, werkend, niet werkend, jong en oud) de nieuwtjes uit komt wisselen onder het genot van een kopje koffie. Een enkeling pakt dan al een stevige borrel. Wellicht om het nieuws en het leven te kunnen verdragen.

Op weg naar Porto pauzeer ik op de luxe boulevard voor het Casino van Póvoa de Varzim. Ik verbaas me over de rijkdom die het uitstraalt. De welvaart in Portugal lijkt enorm toegenomen na de eerste keer dat ik er kwam, zo’n dertig jaar geleden. Met een gretige nieuwsgierigheid naar plekken in Portugal die ik vroeger ooit bezocht, stap ik weer op de fiets.

Als ik goed en wel weer vaart heb, komt er een Duitser naast me fietsen. Hij is blij nog “zo’n idioot” te zien, met een even vol bepakte fiets als hij heeft. We fietsen samen op en besluiten al gauw om samen wat te gaan eten, drinken en praten. Het is Daniël met de mooie achternaam Himmelberg uit Münster. Hij is op weg naar Marrakesh en wil van daaruit via Andalusië weer naar huis fietsen. http://himmel-berg-tour.blogspot.nl/2012/06/immer-wieder-neue-erlebnisse-lassen-die.html#more  Het klikt tussen ons, dus besluiten we om samen naar Porto te fietsen en daar gezamenlijk een plek te gaan zoeken.  Als we op een kruispunt in Matosinhos  overleggen of we gaan voor een camping of voor een hostel, worden we aangesproken door een opticien die in de deur van zijn winkel wacht op klandizie. Hij weet een geweldig hostel. Hij zoekt het op in internet, belt en regelt een slaapplaats voor ons voor twee nachten. Dit gemak willen we vieren met een bier. Terwijl we ons bier leegdrinken begint het hard te regenen. We moeten dan nog veel kilometers door de stad fietsen en komen als bezopen katten aan in een super sfeervol en modern hostel, Gallery-hostel, in een artistieke buurt van Porto. In zijn geheel blijkt Porto ook meer dan de moeite waard: een stad om terug te komen. We blijven drie dagen, maken een bustour, verkennen de stad, hebben het gezellig met Jaap de pas afgestudeerde arts en met twee Duitse broers, we drinken geen port maar vieren wel het één-jarige jubileum van de Gallery-Hostel mee. http://www.youtube.com/watch?v=4bXdGLZCpfA&feature=plcp

We verblijven drie dagen in deze super sfeervolle hostel en verlaten de stad via de Eiffel brug Dom Luis I, die Porto en Vila Nova de Gaia verbindt over de rivier de Douro.  We fietsen langs de zuidelijke oever van de Douro naar de kust waar we vele kilometers een prachtig fietspad kunnen volgen.  We doen er twee dagen over om langs de kust via Mira en dan verder landinwaarts naar Coïmbra, een kleine universiteitsstad, te fietsen.

Na twee nachten kamperen in Coïmbra besluiten we, ondanks dat we het goed met elkaar konden vinden, ieder weer onze eigen weg te fietsen. Het is 8 juni en op 20 juni zal Jaqueline op me wachten op Gare du Nord in Parijs. Tot die tijd heb ik zin om nog even alleen onderweg te zijn.

Brief aan Marianne en Margriet

Posted on 02/10/2012 door inekefietst

Beste Marianne en Margriet,
mijn blog is als een boek zonder eind. Afgelopen weekend (eind september!!!) ben ik weer bezig geweest met een poging het geheel af te ronden. Ik ben echter niet verder gekomen dan een paar foto’s uploaden. Sinds ik terug ben van mijn fietsreis word ik gehinderd door zeer traag internet. Elke keer als ik een poging waag, heb ik deze problemen en dat frustreert me enorm, want inderdaad: voor mijn trouwe volgers is het erg verwarrend dat ze niets lezen over het laatste traject in Portugal en de trajecten Victoria Gasteiz-Bordeaux en Parijs-thuis.
Maar ik beloof jullie en andere geïnteresseerden: DE LAATSTE VERHALEN KOMEN ER OOIT AAN.
Al is het als mosterd na de maaltijd! Maar wellicht smaakt het ook dan nog goed.

Wat heerlijk dat jullie nog weer op reis zijn geweest met jullie camper. Fantastisch. Ja, ook ik heb vaker terug gedacht aan onze leuke ontmoeting op die heerlijke camping.
En wat mijn verste doel betreft:
dat was Cabo de Sao Vicente. Hier ben ik niet geweest. Hoe dat zo gekomen is kunnen jullie over niet al te lange tijd alsnog lezen op dit blog.

Ondertussen blijft Cabo de Sao Vicente liggen waar hij al eeuwen ligt, dus daar kan ik altijd nog naar toe.
Want zoals men zegt en ik het ook voel: de weg is belangrijk, niet het doel.
En die weg is uniek en onvergetelijk geweest, het was vrijheid puur!

Lieve groet, Ineke

 

VOETNOOT

Hierboven staan mijn verhalen die ik maakte tijdens mijn reis, samengevoegd, met kleine tekstuele wijzigingen.

Wie weet komt er ooit nog de aanvulling met een verslag van mijn laatste traject: de weg terug naar huis. 

Ik broed op een boek, van al die ervaringen die ik hierboven niet beschreven heb, maar of dat ooit uitkomt . . . . . . . . Als ik het maar warm genoeg houd: misschien, wellicht, zou fantastisch zijn!

Nieuwsgierig naar meer verhalen? Ik vind het leuk als je me dat laat weten.

 

Ineke Overbeek

maart 2014

 

 

 

\

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s